strona główna     │     witryny tematyczne    │      blogowisko     │     listy_post scriptum   │    felietony    │     o mnie





NAJNOWSZE WPISY:


Listopad 20, 2013
20 listopada 2013 roku, po 6 latach "cudów gospodarczych" Donald Tusk w ostatniej chwili wszedł w ostry wiraż przed rosnącą w oczach przepaścią, wymieniając w biegu opony i zderzaki w rozsypującym się w oczach zaprzęgu do dobrobytu i szczęśliwości zielonej wyspy. Pozostał jednak zupełnie rozregulowany silnik i fatalny kierowca oraz zagrożenie, że za kolejnym zakrętem zabraknie na paliwo.

Sierpień 15, 2013
Uczciłem dzisiejsze święto również "cudem nad Wisłą" wprowadzając w blogowisku nowy tekst zatytułowany "Granty polskiego cudu" obnażający cud walki Polaków o wolność kontra cuda rządów po jej uzyskaniu. Nieumiejętność spożytkowania pozyskanej wolności to nasza narodowa specjalność.

Marzec 24, 2013
Przysłowia są mądrością narodów. To wprawdzie eufemizm, ale przy okazji takich wydarzeń, jak buńczuczne wystąpienie Tuska na spotkaniu Rady Krajowej PO w tym miesiącu, wart przytoczenia dla pokazania klinicznego wręcz przykładu powstających patologii w polskiej polityce. I gdzie, tak naprawdę, gromadzone są pokłady nienawiści... 

Styczeń 6, 2013
Po okrągłym roku wrzuciłem kolejny wpis o aktualnym stanie polskiej polityki pędzącej szlakiem wokół własnego ogona. Polityka kręćka do upadłego w oparach absurdu We the People, czyli "My, naród". Konsekwentnie odgrzewany temat do przemyśleń, wyciągania wniosków, podsumowań i uczenia się na błędach...




ARCHIWUM:



Styczeń,  2012
Niech zstąpi Duch Twój! I odnowi oblicze ziemi... tej ziemi! - te pamiętne słowa Jana Pawła II przyniosły po 30 latach od ich wygłoszenia nieoczekiwany efekt...





UNIA EUROPEJSKA czyli NIC NOWEGO POD SŁOŃCEM...

    

I. Krótka historia Ateńskiego Związku Morskiego
W V wieku p.n.e. pod koniec wojen perskich powstał Związek Morski zwany też Symmachią Delijską – sojusz polis (miast-państw) starożytnej Grecji założony z inicjatywy Aten i przez nie kontrolowany. Miał na celu wzajemną obronę całego obszaru Morza Egejskiego i miast greckich położonych w Azji Mniejszej przed zagrożeniem ze strony Persów. Każdy członek Związku Morskiego był zobowiązany do płacenia corocznej składki (foros), oraz dostarczania okrętów w zamian za gwarancje bezpieczeństwa (pierwsze starożytne NATO). Składka była wpłacana do wspólnej kasy i przeznaczona na finansowanie kampanii wojennych związku. W skład związku w połowie V wieku p.n.e. wchodziło około 200 członków zależnych, a tylko nieliczne, jak Lesbos, Chios i Samos były członkami autonomicznymi.
Początkowo związkiem kierowała rada związkowa zwana Zgromadzeniem Sprzymierzonych, której zebrania odbywały się na wyspie Delos (taka starożytna Bruksela), gdzie znajdował się również skarbiec związku. Jednak w roku 454 p.n.e. na rozkaz Peryklesa, skarbiec został przeniesiony do Aten, a Związek Morski przekształcony został w federację. Z tą chwilą związek uległ całkowicie hegemonii Aten, które surowo karały pozostałych członków usiłujących prowadzić własną politykę lub wystąpić ze związku. Z biegiem lat uzyskiwane pieniądze z wnoszonych przez wszystkie państwa dobrowolnych wpłat, Ateny zaczęły przeznaczać na powiększenie własnej potęgi militarnej.
Wzrastająca siła Aten i narzucona dominacja powodowały coraz większe niezadowolenie pozostałych członków związku, którego kulminacja nastąpiła po przegranej wojnie Aten w starciach ze Spartą (431–404 p.n.e.), która była zdecydowanie przeciwna przystąpieniu do Związku Morskiego. Tym samym dopełnił się czas hegemonii Aten. Pierwszy w historii związek państw europejskich, jakim był Ateński Związek Morski z powodu osłabienia hegemona upadł…

II. Krótka historia Unii Europejskiej
W XX wieku, czyli po ponad 2,5 tysiącu lat, po zakończeniu dwóch najstraszliwszych w dziejach ludzkości wojen światowych, w roku 1952 powstała Europejska Wspólnota Węgla i Stali przekształcona w 1958 roku przez 6 państw najlepiej rozwiniętych w Europejską Wspólnotę Gospodarczą. Stała się ona zalążkiem przyszłej Unii Europejskiej i bezpośrednią następczynią starożytnego Helleńskiego Związku Morskiego na mocy podpisanego 7 lutego 1992 traktatu z Maastricht. Integralną częścią Traktatu było włączenie do UE struktur militarnych, North Atlantic Treaty Organization, NATO, którego celem istnienia była obrona militarna przed atakiem ze strony ZSRR i jego państw satelickich. W skład NATO wchodzi obecnie 28 państw, czyli wszystkich, które tworzą jednocześnie gospodarczo-polityczny związek państw europejskich.
Podobnie, jak w starożytnym Związku Morskim każdy z członków Unii wnosi do unijnej kasy spore środki pieniężne w postaci co najmniej 0,73 procent wartości własnego PKB, VAT-u, oraz podatku od wynagrodzeń pracowników zatrudnionych w jednostkach unijnych. Każdy z członków pokrywa też wydatki organizacji militarnej NATO, których mechanizm określono w art. 41 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej. Na cele militarne państwa członkowskie wnoszą roczną składkę stosownie do swojego dochodu krajowego brutto, by w ramach programu Athena - finansować wojskowe operacje bezpieczeństwa i obrony UE.
Początkowo struktury Unii i jej funkcjonowanie określał Traktat z Maastricht, na mocy, którego wszyscy członkowie Unii podejmowali decyzje jednomyślnie, ale w roku 2009 pod naciskiem Niemiec i Francji podpisano zmodernizowany traktat lizboński o funkcjonowaniu Unii, w którym dominujący głos w sprawach Unii uzyskały te dwa kraje. Z tą chwilą dobrowolny związek wielu państw europejskich, wbrew układowi z Maastricht, uległ całkowicie hegemonii duetu Niemcy-Francja, które również wzorem dawnego Ateńskiego Związku Morskiego zamierzają surowo karać członków usiłujących prowadzić własną politykę lub wystąpić ze związku.
Jednak w miarę coraz bardziej pogłębiającego się kryzysu ekonomicznego związanego m. innymi z niewypłacalnością Grecji i brakiem stabilności finansowo-gospodarczej w wielu innych krajach Europy, w funkcjonowaniu Unii zaczęły pojawiać się pęknięcia. Narastało niezadowolenia z nierównomiernego rozwoju poszczególnych państw-członków i nachalnej polityki odchodzenia od tożsamości i tradycji państw narodowych na rzecz ściślejszego zintegrowania wszystkich członków w strukturach federacji. Ta nieprzemyślana polityka szybko przełożyła się na drastyczne opuszczenie Unii Europejskiej przez jednego z najważniejszych filarów unijnych, Wielką Brytanię, oraz usztywnienie kursu przez państwa wschodnioeuropejskie z Grupy Wyszehradzkiej, gdy nazbyt widoczne stały się negatywne efekty decyzyjne unijnej administracji.
Jednocześnie fatalna polityka walutowa Unii przynosi największe korzyści ekonomiczne dwóm największym potęgom europejskim Niemcom i Francji kosztem pozostałych mniejszych i słabszych ekonomicznie państw powodując dalsze rosnące napięcia w samej Unii, która ponadto obciążyła się potężną falą napływających imigrantów, głównie ekonomicznych z państw Bliskiego Wschodu i Afryki. Imigrantów zupełnie obcych kulturowo i wyznawanej wiary, którzy nie asymilując się z kulturą chrześcijańską, będącą podstawą kultury europejskiej, powoduje wzrastające napięcia i zagrożenia europejskiego bezpieczeństwa. Podejmowane ad hoc działania przez słabnące kierownictwo unijnych struktur nie rozwiązuje źródeł kryzysu, a ogranicza się do gorączkowego klejenia „plastrów” na owrzodzenia systemowe, co w konsekwencji doprowadzi do rozbicia wewnętrznego samej Unii i jej upadku, podobnie jak przed ponad 2 tysiącami lat upadł Ateński Związek Morski . Czy Unię Europejską czeka ten sam los?


© Krisand, kwiecień’17




Copyright Krisand.2012-2017. All rights reserved.